Recenzje - Teatr

Andronicus - Synekdocha - recenzja spektaklu

2021-12-09 15:04:33

Czasami jest tak, że nie musisz wypowiedzieć ani jednego słowa, by powiedzieć wszystko. Nie musisz się starać układać zdań, by ktoś zauważył twoje emocje, nastawienie czy obecny stan psychiczny, a nawet fizyczny. Wystarczy jedno spojrzenie, pisk, krzyk i ruch – ręką, nogą, palcem. Bywa tak, że uczucia, które w sobie nosisz, będą tobą targać, aż w końcu wyleją się z ciebie, niekontrolowanym strumieniem. Wtedy wszystko stanie się jasne.

Teatr Pieśń Kozła, w swoim nowym spektaklu „ANDRONICUS – SYNEKDOCHA” w reżyserii Grzegorza Brala, postawił na emocje, płynące z najgłębszych zakamarków ciała. A wiadomo, że długo skrywane, mogą przeistaczać się w różne działania. Te niewidoczne gołym okiem są przecież najgroźniejszymi, bowiem nie bez powodu pozostają w środku nas. Jakich problemów dotknęli artyści w sztuce, inspirowanej szekspirowskim dramatem „Tytus Andronikus”Próba generalna przedstawienia miała miejsce 7 grudnia 2021 roku i dzielimy się tutaj naszymi wrażeniami.

Zobacz zdjęcia z próby generalnej >>

Dynamika 

Trudno jest zacząć pisać o czymś, co od razu rozpoczęło się z wielkim impetem. W tym spektaklu, który trwał trochę ponad godzinę, nie było czasu na powolne, delikatne rozwijanie akcji. Trzeba było działać od razu, by oddać charakter historii. Można by zatem zarzucić brak miejsca na oddech, ale na szczęście nie trzeba tego robić. Jakakolwiek przerwa mogłaby tylko wpłynąć negatywnie na dynamikę, a ta z kolei doprowadziłoby do zwykłego znudzenia. Napięcie było stale budowane, nie opadło ani na moment.

Nie trzeba znać szekspirowskiego dramatu „Tytus Andronikus”, by wiedzieć, o jaki przekaz chodziło grupie. Wszystko było przejrzyście i klarownie wypowiedziane i to nie tylko przez słowa. Aktorzy postawili na śpiew, a przede wszystkim na ruch. To właśnie on sprawił, że dialogi i monologi ożywiały, były realniejsze i bardzo głębokie. Nie sposób ominąć przy tym faktu, iż każdy z artystów, brawurowo odegrał swoją rolę, skupiając na sobie wzrok widza. Świadczy to tylko o solidnych przygotowaniach i wielkim warsztacie każdego z grających. Działali jako grupa, a mimo to każdy zdolał pokazać najlepszą stronę siebie. 

Spójność 

W historii przeważały dwa elementy: chęć zemsty i przemoc. Choć może się wydawać, że są to naprawdę niełatwe tematy, a z pewnością trudne do zaprezentowania w sposób trwały i znośny, to aktorzy udźwignęli  ten ciężar. Przemoc, pokazywana z perspektywy gwałtu, morderstwa i okrutnego zachowania, była przepełniona nie tyle słowem, co ruchem ciała. Ekspresyjne czynności, dostosowywane do rytmu muzyki, stworzyły obraz bolesny, ale i piękny na swój sposób. Były momenty, gdzie wzrok uciekał, by nie patrzeć na fantastyczną, choć przykrą scenę, to jednak ciekawość zawsze wygrywała. To kolejna zasługa artystów.

Spójność przejawiała się w jeszcze jednym, bardzo ważnym aspekcie – w utrzymaniu roli, postawy, przybranych zachowań od początku trwania akcji do samego końca. Warto podkreślić, że spektakl odgrywany był w sali, którą sam reżyser sztuki nazwał „dziwną”. Nie da się zaprzeczyć, że przypominała bardziej siłownię lub salę fitness, niż profesjonalny teatr.

To wiąże się z kolei z dostosowaniem możliwości pod warunki grania. I tutaj poziom owej adaptacji do okoliczności został zachowany na wysokim poziomie. Nie było typowej sceny, kurtyny czy kulisów, w których aktorzy mogliby się przebrać, odetchnąć czy chociażby zniknąć z pola widzenia, a mimo to nie dało się odnieść wrażenia, że stanowi to dla nich problem. Odgrywali swoją rolę z należytą starannością, udowadniając, że najcenniejszy w sztuce jest człowiek, nie pięknie przystrojone miejsce.

Brutalność

Czy w tej historii jest coś, o czym można powiedzieć „poetyckie”, „lekkie”, „miłe”? Zdecydowanie nie. To istna brutalność, przejawiająca się na wszelkie możliwe sposoby. Skąd ona pochodzi? Dlaczego w ogóle powstaje? W przypadku Andronicusa punktem zwrotnym jest powrót Tytusa, wodza, a więc osoby, której życie jest z góry naznaczone, z wygranej walki z barbarzyńcami. Czego można od niego oczekiwać? Władzy.Co jeśli jej nie ma?

Tutaj właśnie rozpoczyna się cała akcja, którą warto obejrzeć samemu. A jest na co patrzeć, czego słuchać i co podziwiać. Szybko można zdać sobie sprawę, że oglądany dramat sceniczny ma uniwersalną, ponadczasową wartość. Pokazuje sytuację i procesy, w których niejedna osoba, świadomie lub nie, uczestniczy. Pytanie tylko, co zrobić, by nie zostać obojętnym na to, a jednocześnie nie dać się porwać w wir negatywnych doświadczeń

Teatr Pieśń Kozła zaproponował sztukę, która z pewnością zapadnie w pamięć niejednej osobie. Dopracowana charakterystyka postaci, grupowy indywidualizm, minimalistyczna scenografia (Robert Florczak i Grzegorz Bral) i muzyka (Maciej Rychły) ze wspaniałym chóralnym śpiewem jest naprawdę warta uwagi. Scenariusz napisany przez Alicję Bral to niemała dawka emocji. Spektakl można zobaczyć do 11 grudnia 2021r.

Klaudia Kowalik

fot. Krzysztof Zatycki 

Słowa kluczowe: Teatr Pieśń Kozła, Szekspir, próba generalna, recenzja, analiza
Komentarze
Redakcja dlaStudenta.pl nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi Internautów opublikowane na stronach serwisu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treści zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwie lub naruszające zasady współżycia społecznego.
  • OBURZENIE PEŁNE JAKOSCIĄ RECENZJI [0]
    Eryk
    2021-12-13 17:01:26
    CZY MUSIMY JAKO STUDENCI TAK SIE WSTYDZIĆ ?? CZY NIE MACIE KOGOS, KTO CHOĆ JEDNO ZDANIE RECENZJI NAPISZE PO POLSKU??? "Aktorzy postawili na śpiew, a przede wszystkim na ruch. To właśnie on sprawił, że dialogi i monologi ożywiały, były realniejsze i bardzo głębokie. Nie sposób ominąć przy tym faktu, iż każdy z artystów, brawurowo odegrał swoją rolę, skupiając na sobie wzrok widza' nie ma sensu cytować, bo dalej jest tylko gorzej. przecież są studenci polonistyki teatrologii, którzy może umieją złożyć te parę zdań poprawnie? ITD. ITP. Nie macie świadomości, ze jesteście przez to pośmiewiskiem?
Zobacz także
W siebie wstąpienie - recenzja spektaklu Wrocław

Zobacz, jakie myśli przychodzą do głowy o czwartej nad ranem aktorom z Teatru Układ Formalny.

Woda w usta spektakl
Woda w usta - recenzja spektaklu Wrocław

Wrocławski Teatr Współczesny zabiera nas na bezludną wyspę, na której rozgrywa się dramat pewnej kobiety. Czy warto to zobaczyć?

Pani Ka patrzy na morze
Pani Ka patrzy na morze - recenzja spektaklu Wrocław

Zobacz, kim jest aktor, według nowej sztuki Teatru Polskiego we Wrocławiu.

Polecamy
Cicho/Tuxo - recenzja spektaklu Wrocław

Wrocławski Teatr Współczesny i Teatr Układ Formalny łączą siły i przedstawiają spektakl o mniejszości ukraińskiej próbującej odnaleźć swoje miejsce w Polsce.

Jutro przypłynie krÃłlowa
Jutro przypłynie królowa - recenzja spektaklu Wrocław

Horror na faktach i historia przemocy na deskach Wrocławskiego Teatru Współczesnego.

Polecamy
Ostatnio dodane
W siebie wstąpienie - recenzja spektaklu Wrocław

Zobacz, jakie myśli przychodzą do głowy o czwartej nad ranem aktorom z Teatru Układ Formalny.

Woda w usta spektakl
Woda w usta - recenzja spektaklu Wrocław

Wrocławski Teatr Współczesny zabiera nas na bezludną wyspę, na której rozgrywa się dramat pewnej kobiety. Czy warto to zobaczyć?

Popularne
Zmarł Dariusz Siatkowski
Zmarł Dariusz Siatkowski

11 października, w wieku 48 lat, zmarł znany polski aktor, Dariusz Siatkowski. Przyczyna śmierci nie jest znana, jak poinformował Teatr im. Jaracza w Łodzi, gdzie przez ostanie lata pracował aktor, śmierć nastąpiła nagle w jednym z hoteli poza Łodzią.

Casting do "High School Musical"!
Casting do "High School Musical"!

Gliwicki Teatr Muzyczny organizuje Casting do przedstawienia "High School Musical"!

Makbet - kondycja mordercy
Makbet - kondycja mordercy Kraków

Napisana około 1606 roku tragedia Williama Shakespeare’a jest jednym z lepszych dramatów o "ciemnej stronie ludzkiej duszy". Jak poradził sobie z nim Andrzej Wajda, reżyser spektaklu w Teatrze Starym?